„Po trupach do celu”. Analiza strategii Tuska. Wykorzystywanie samobójstwa, cyniczna narracja po morderstwie
W najnowszym wydaniu tygodnika „Sieci” Marek Pyza, na kanwie nagonki rozpętanej przez władzę wobec Zbigniewa Ziobry, analizuje doktrynę Donalda Tuska. Można ją, zdaniem publicysty, streścić hasłem „po trupach do celu”. Szef rządu nie ma, według Pyzy, żadnych problemów, by grać śmiercią dla politycznych korzyści.
- Pamiętamy 2010 r. po katastrofie smoleńskiej. Później był m.in. 2017 r. i wykorzystywanie samobójstwa Piotra Szczęsnego czy 2019 r. i skrajnie cyniczna operacja narracyjna po zabójstwie Pawła Adamowicza. Mieliśmy wreszcie marzec br. i śmierć Barbary Skrzypek w efekcie przesłuchania przez najbardziej rozpolitykowaną prokurator. Teraz, gdy szef rządu z roześmianym obliczem zaciera coraz częściej dygoczące rączki na myśl o ujrzeniu Zbigniewa Ziobry w kajdankach, też nie liczy się z konsekwencjami. A wtym przypadku za rogiem również czai się przecież niebezpieczeństwo śmierci – pisze w tygodniku „Sieci” Marek Pyza.
Jak daleko może sięgnąć ta mściwość
Publicysta przypomina słynną, nagraną rozmowę Aleksandra Kwaśniewskiego z Ryszardem Kaliszem. „Rudy i mściwy” – mówił wówczas o Tusku były prezydent a Kalisz się zgadzał.
- Czy jednak diagnozując charakter obecnego premiera, zakładali, jak daleko może sięgać ta mściwość? – pyta w tygodniku „Sieci” Pyza. - Czy przypuszczali, że Tusk będzie skłonny igrać ze zdrowiem i życiem tylko po to, by zaspokoić najniższe instynkty i nakarmić swój wyhodowany na nienawiści najtwardszy elektorat? Że da przyzwolenie na drwiny ze śmiertelnej choroby, a na prokuratora generalnego powoła człowieka, który sądził się zwłasnymi córkami o zwrot alimentów, z państwem polskim zaś o odszkodowanie za rzekomo starte w wyniku stresu zęby czy kuriozalny zamach na jego zdrowie polegający na wlezieniu na korytarzu sądowym na maszynę czyszczącą podłogi? – wylicza.
Tusk jak Putin
Zdaniem Pyzy nie ma obecnie państwa w Unii Europejskiej, w którym premier i minister sprawiedliwości zwalczali opozycję takimi metodami, jak Tusk i Żurek.
- To są standardy rodem z Rosji czy Białorusi – dowodzi publicysta. - Przecież znamy to doskonale: sfingowane zarzuty (najczęściej gospodarcze, rzadziej szpiegowskie bądź terrorystyczne) wobec kandydatów partii opozycyjnych, by wyeliminować ich z wyborów poprzez osadzenie wkolonii karnej albo po prostu najskuteczniej, jak się da, zamknąć usta za ich dotychczasową działalność wymierzoną w reżim – dodaje.
- Taki los spotkał m.in. Michaiła Chodorkowskiego, Olega Orłowa, Ildara Dadina, Andrzeja Poczobuta czy Dmitrija Szletgauera. Przypadek Aleksieja Nawalnego jest najjaskrawszym, choć ledwie jednym z wielu, w których przeciwnik Putina nie wyszedł żywy z więzienia – puentuje Marek Pyza.
źr. wPolsce24 za tygodnik „Sieci”
