Odszedł sędzia Nizieński. Jak mówił, miał bolesne, ale piękne życie
„Bardzo smutna wiadomość dotarła do nas na Monte Cassino. Na Wieczną Wartę odszedł sędzia Bogusław Nizieński, wielki Polak, który zawsze stał po stronie Dobra przeciwko złu. Niepodległa Polska była jego największym marzeniem! Niech Bóg da Mu wieczne szczęście” – napisał były szef Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych Jan Józef Kasprzyk, który jako jeden z pierwszych poinformował o śmierci sędziego.
Przed dwoma laty, kiedy sędzia Nizieński hucznie obchodził 95. urodziny Kasprzyk tak go komplementował: „mjr Bogusław Nizieński jest jedną z najważniejszych postaci współczesnej historii Polski”. „Poświęcenie, wysiłek, odwaga, honor są nieodłącznym elementami pańskiej służby” – mówił Kasprzyk do jubilata, składając mu życzenia.
Dziękując, Bogusław Nizieński odpowiedział, że jego „życie było podarowane Polsce od najmłodszych lat”. Było – jak podkreślał - „bardzo bolesne, ale piękne”.
Łącznik "Sokół"
Bogusław Nizieński urodził się w 2 marca 1928 w Wilnie. W czasie II wojny światowej walczył jako łącznik o pseudonimie Sokół w strukturach Armii Krajowej. Należał także do Narodowej Organizacji Wojskowej (NOW).
Po wojnie podjął studia prawnicze i politologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. W tym czasie jego rodzice zostali uwięzieni przez władze komunistyczne.
Sędzia
W 1957 r. rozpoczął aplikację sędziowską, ale ponieważ odmówił wstąpienia do PZPR, nie mógł orzekać w Krakowie. Zatrudnił się w Sądzie Powiatowym w Bochni, a następnie w Limanowej. Po ponad dwóch latach asesury, otrzymał nominację sędziowską. To pozwoliło mu sądzić sprawy kryminalne w Sądzie Powiatowym w Krakowie, gdzie po kilku latach awansował na sędziego sądu wojewódzkiego.
W latach 1971–1981 pracował na stanowisku wiceprzewodniczącego komisji zakładowej w departamencie nadzoru sądowego Ministerstwa Sprawiedliwości, gdzie wraz z Adamem Strzemboszem od lat 80. organizował struktury „Solidarności”.
Nie zadeklarował lojalności
Po wprowadzeniu stanu wojennego Nizieński odmówił złożenia deklaracji lojalności i odrzucił żądanie wystąpienia z „Solidarności” - został więc zawieszony, a następnie odwołany z funkcji w ministerstwie i przeniesiony do Wydziału Karno-Rewizyjnego Sądu Wojewódzkiego w Warszawie. W 1985 r. zrzekł się stanowiska sędziego i rozpoczął do pracę jako radca prawny w prywatnej firmie „Unikum”.
W 1990 r. został powołany do Sądu Najwyższego i przewodniczył II Wydziałowi Izby Karnej, który przeprowadzał rehabilitację skazanych w stanie wojennym i później. W stan spoczynku przeszedł w 1998 r.
Lista Nizieńskiego
16 października 1998 r. został powołany na stanowisko Rzecznika Interesu Publicznego ds. lustracji, którą objął 1 stycznia 1999 r. i pełnił ją przez 6 lat. Jest twórcą tzw. „listy Nizieńskiego", czyli zestawienia osób zarejestrowanych przez SB jako tajni współpracownicy, co do których nie zachowały się w archiwum IPN-u materiały operacyjne, stanowiące dowód w procesie lustracji przed sądem lustracyjnym.
W 2008 r. sędzia Bogusław Nizieński „w uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności dla przemian demokratycznych i wolnej Polski, za działalność państwową i publiczną” z rąk prezydenta Lecha Kaczyńskiego został odznaczony Orderem Orła Białego.
źr. wPolsce24 za PAP/X
Czytaj także
