Krytykujesz Ukrainę? Jesteś „antypolski”! Lewicowy publicysta w szale po decyzji Nawrockiego. Nie uwierzysz, co powiedział!
Prezydent Karol Nawrocki podjął decyzję o odebraniu najwyższego polskiego odznaczenia prezydentowi Ukrainy po tym, jak Kijów nadał jednej z jednostek Sił Zbrojnych Ukrainy nazwę „Bohaterów UPA”. Dla Polski to nie jest błahy gest – Ukraińska Powstańcza Armia (dokładniej frakcja OUN-B) odpowiada za rzeź wołyńską i galicyjską, czyli systematyczną, okrutną czystkę etniczną na Polakach w latach 1943–1945. Szacunki ofiar mówią o 60–100 tysiącach zamordowanych Polaków.
Czytaj także
Prezydent Nawrocki podkreślił, że decyzja „nie jest przeciwko narodowi ukraińskiemu” ani nie oznacza zmiany strategicznego kierunku polskiej polityki bezpieczeństwa. Jednocześnie jasno wskazał, że relacje polsko-ukraińskie są osłabiane przez „wzmacnianie pamięci zatrutej zbrodnią”, a odebranie orderu ma charakter „nie tylko symboliczny; jest również sygnałem ostrzegawczym”. – Są granice, których w relacjach polsko-ukraińskich przekraczać nie wolno – powiedział prezydent.
Histeria Sierakowskiego
Sławomir Sierakowski w programie TVP Info „Wydarzy się” nie przebierał w słowach:
To jest prezydent antypolski. Człowiek, który niszczy sojusz strategiczny z Ukrainą, który jest warunkiem polskiej niepodległości. To jedyny prezydent w historii, wybrany nieznaną liczbą głosów, z kompromitującą absolutnie biografią i który w tej chwili zachowuje się jak taki regularny zdrajca.”
To typowa retoryka części polskiej lewicy i liberalnych mediów, dla których krytyka Ukrainy automatycznie oznacza „prorosyjskość” lub „nacjonalizm”, a upominanie się o pamięć wołyńską to „antyeuropejskość”. Taki język jest nie tylko szkodliwy, ale i niebezpieczny. Polska ma prawo i obowiązek stawiać granice w sprawie swojej historii – nawet wobec sojusznika. Sojusz nie oznacza wasalstwa ani obowiązku milczenia o masowych mordach na naszych przodkach.
Realpolitik vs. pamięć historyczna
Z drugiej strony – tak, Ukraina jest w egzystencjalnej wojnie z Rosją i Polska słusznie ją wspiera (broń, uchodźcy, polityka). To w polskim interesie strategicznym. Ale właśnie dlatego dobre relacje wymagają szczerości, a nie zakłamywania historii dla „jedności”. Ukraina od lat robi mały postęp w sprawie Wołynia (czasem gesty, czasem cofanie), ale gloryfikacja UPA na poziomie państwowym jest prowokacją wobec Polski.
Reakcja Kijowa była przewidywalna. Prezydent Zełenski odesłał order, pisząc w mediach społecznościowych: „Jeśli uważa się, że ten szczególny symbol może pozostać u Katarzyny II, Benita Mussoliniego i Gerharda Schrödera, to my na Ukrainie nie będziemy z tym dyskutować”. Minister spraw zagranicznych Ukrainy Andrij Sybiha określił decyzję jako „strategiczny błąd Nawrockiego, na którym zyska jedynie Rosja”. Zapowiedział także zwrot przyznanego mu w 2022 r. Krzyża Komandorskiego z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.
Czy Nawrocki jest zdrajcą?
Nie. Uważanie prezydenta Nawrockiego za „zdrajcę” to nadużycie, które świadczy o całkowitym oderwaniu od realiów politycznych i historycznych. To Sierakowski używa retoryki zdrady wobec własnego kraju, bo ten nie chce dalej zginać karku w imię „solidarności”. Prawdziwa przyjaźń polsko-ukraińska będzie możliwa wtedy, gdy Kijów w końcu jasno i bez wykrętów potępi zbrodnie UPA na Polakach – tak jak Polska potępia zbrodnie na Ukraińcach (np. akcja „Wisła” miała kontekst, ale też była błędem).
Odebranie orderu to symboliczny, ale wyraźny sygnał: „Nie wszystko wam wolno”. Lepiej takie rzeczy załatwiać cicho, dyplomatycznie, ale skoro Ukraina publicznie gloryfikuje sprawców rzezi wołyńskiej, reakcja też musi być widoczna. Do czasu gdy Kijów jednoznacznie rozliczy się z przeszłością, „przyjaźń za wszelką cenę” będzie toksyczna.
źr. wPolsce24 za X/TVP Info/PAP/rp
Czytaj także
