Baronowa w za dużym fotelu. Co to w ogóle miało być?

W kadrze widzimy postać rozpartą w fotelu sędziego Trybunału Konstytucyjnego z pewnością siebie godną feudalnej baronowej doglądającej włości Jest w tej pozie ostentacja, manifestacja triumfu i lekceważenie dla powagi miejsca. Jednak im dłużej wpatrujemy się w ten obrazek, tym bardziej on razi.

Ten fotel jest po prostu za duży.

Mebel projektowany pod monumentalizm instytucji państwa, pod powagę prawa i autorytet sędziowski, boleśnie obnaża format osoby, która w nim zasiada. To klasyczny syndrom władzy uzurpowanej: można zająć gabinet, można opanować sekretariat, można nawet usiąść za dębowym biurkiem, ale majestatu urzędu nie da się przejąć razem z kluczami.

Ta sceneria rodem z latynoskiej dyktatury albo prowincjonalnej republiki bananowej dopełnia obrazu groteski.

Dostajemy samotne nagranie z ręki wrzucone do sieci. Twarz przewrotu z telefonem przed nosem, zaklina rzeczywistość: „wszystko działa, wszystko jest praworządnie, mamy kontrolę”. Przekaz tak desperacki, że mimowolnie przynosi efekt odwrotny do zamierzonego. Im głośniej pada zapewnienie o normalności, tym wyraźniej widać, jak bardzo to się chwieje. 

To ponura, a zarazem jarmarczna pointa wieloletniego demontażu instytucji. Kiedy państwo przestaje być strukturą procedur i szacunku dla prawa, zamienia się w teatr kukiełkowy. Na scenie zostaje tylko zbyt obszerny fotel, aparat w smartfonie i prowizorka, która udaje majestat Rzeczypospolitej.

źr. wPolsce24