Polityczna zasadzka w Sopocie. Oto prawdziwy cel Tuska

Oto zmęczony wojną na górze premier wyciąga rękę, chce rozmawiać przy kuchennym stole „jak Polak z Polakiem”. Tyle że w tym obrazku brakuje jednego istotnego szczegółu: drugiej dłoni gospodarza, schowanej za plecami, w której od lat błyszczy polityczny sztylet.

Zaproszenie do Sopotu nie jest żadną ofertą pokoju. To perfekcyjnie wyreżyserowana pułapka wizerunkowa, mająca postawić głowę państwa pod ścianą. Jeśli Karol Nawrocki odmówi – zostanie przedstawiony przez przychylne rządowi media jako ten, który odrzuca zgodę w przeddzień Świąt, małostkowy i zamknięty w partyjnej twierdzy. Jeśli przyjedzie – stanie się jedynie statystą w domowym teatrzyku premiera, legitymizującym obecny układ władzy w czasie, gdy kordony policji otaczają konstytucyjne organy państwa.

Historia lubi się powtarzać – aż do bólu

Aby zrozumieć, jak działa ten mechanizm, nie trzeba wróżyć z fusów. Wystarczy cofnąć się pamięcią o kilkanaście lat, do czasów tzw. szorstkiej przyjaźni z śp. Lechem Kaczyńskim. Wtedy również nie brakowało deklaracji o współpracy, uścisków dłoni przed kamerami i kurtuazyjnych spotkań w Juracie. Donald Tusk potrafił robić słodkie oczy, wznosić toasty za jedność i kreować się na rozsądnego państwowca, podczas gdy jego zaplecze polityczne i medialne rozpętywało bezprecedensową kampanię nienawiści wobec urzędującego prezydenta.

Przemysł pogardy nie narodził się w próżni – był paliwem, na którym Tusk jechał przez lata. Polaryzacja, pogarda wobec inaczej myślących, podział na „oświeconą Europę” i „ciemnogród” to nie skutek uboczny jego rządów, lecz ich fundament. Nienawiść w polskiej polityce jest dla obecnego premiera tym, czym tlen dla ognia: bez niej jego formacja traci rację bytu, a on sam – zdolność mobilizowania najtwardszego elektoratu. Dlatego opowieść o nagłej, listopadowej przemianie w łagodnego koncyliatora brzmi równie wiarygodnie, jak wegetariańskie deklaracje wilka tuż przed wejściem do owczarni.

"Imperator Zmierzch" w sopockim mieszkaniu

Postawa Donalda Tuska zaskakująco celnie wpisuje się w literacki i serialowy archetyp Imperatora Kleona z cyklu Fundacja Isaaca Asimova. Przypomnijmy, jeden z klonów z dynastii panującej – Kleon, który pragnął zapisać się w kronikach galaktyki pod przydomkiem „Koncyliatora” – na zewnątrz głosił hasła pojednania, odbudowy więzi i łagodzenia obyczajów. W rzeczywistości był jednak władcą schyłku, opętanym wyłącznie jedną obsesją: utrzymaniem absolutnej kontroli, władzy i przetrwaniem własnego reżimu za wszelką cenę. Tenże Koncyliator nie zawahał się stworzyć broni masowego rażenia i użyć jej w dogodnym dla siebie momencie, byle tylko osiągnąć polityczny cel, kosztem milionów żyć. 

Dokładnie tę samą dwoistość obserwujemy dziś nad Wisłą. Przedświąteczny opłatek w Sopocie to jedynie zasłona dymna – próba ocieplenia wizerunku „Koncyliatora” w momencie, gdy społeczne nastroje gęstnieją, a metoda twardej konfrontacji zaczyna zużywać samego premiera. Gdy tylko opadnie kurz świątecznych życzeń, zza kuchennego stołu znów wyjrzy bezwzględny gracz, gotowy użyć każdego narzędzia państwa – od prokuratury po siłowe przejęcia instytucji – byle tylko złamać opór niepokornych.

Z wężem można usiąść przy jednym stole, można nawet podzielić się z nim opłatkiem. Nie wolno tylko ani na sekundę zapomnieć, że jego natura nie zmienia się wraz z kartkami kalendarza ani od świątecznych dekoracji. Kto w polityce daje się nabrać na słodkie oczy Donalda Tuska, ten bardzo szybko budzi się z ostrzem między łopatkami.

 źr. wPolsce24