Kapitał, który zostaje na miejscu – ekonomia oparta na wspólnocie
W dominującym dziś modelu gospodarczym decyzje inwestycyjne podejmowane są często poza miejscem, w którym powstaje wartość. Zyski transferowane są do central, funduszy lub zagranicznych właścicieli, a lokalne społeczności pozostają jedynie przestrzenią operacyjną.
Spółdzielczość działa według innej logiki. Jej istotą jest lokalna własność, lokalna odpowiedzialność i lokalne reinwestowanie wypracowanych środków.
W przypadku spółdzielni finansowych oznacza to, że kapitał powierzony przez członków służy finansowaniu potrzeb tej samej społeczności: gospodarstw domowych, mikro- i małych firm, rolników czy lokalnych usług. Decyzje kredytowe podejmowane są z uwzględnieniem realnych warunków regionu, a nie wyłącznie centralnych algorytmów. To przekłada się na większą dostępność finansowania tam, gdzie klasyczne instytucje komercyjne często wycofują swoją aktywność.
Zatrzymywanie kapitału w regionach ma wymiar praktyczny. Oznacza stabilniejsze funkcjonowanie lokalnych przedsiębiorstw, utrzymanie miejsc pracy i większą odporność gospodarki lokalnej na wahania koniunktury. Spółdzielnie nie są zainteresowane krótkoterminową maksymalizacją zysku, lecz długofalową stabilnością swojej bazy członkowskiej. Nadwyżki finansowe przeznaczane są na rozwój oferty, poprawę jakości obsługi czy inicjatywy wspierające otoczenie społeczne.
Fundacja Stefczyka promując ideę spółdzielczości, zwraca uwagę na fakt, że rozwój gospodarczy nie musi oznaczać koncentracji kapitału i decyzji. Ekonomia oparta na wspólnocie pokazuje, że pieniądz może pracować blisko ludzi, którzy go tworzą. To model, który nie tylko generuje wartość ekonomiczną, ale także wzmacnia lokalne struktury gospodarcze i społeczne – tam, gdzie są one najbardziej potrzebne.
Artykuł sponsorowany
