Kim są policjanci, którzy stanęli między mordercą a bezbronnymi ludźmi?

Naprzeciw szaleńcowi z bronią

Funkcjonariusze nie wahali się ani chwili. Podjęli natychmiastowy pościg radiowozem, a w decydującym momencie wysiedli z pojazdu i stanęli twarzą w twarz z uzbrojonym bandytą. W bezpośredniej konfrontacji powstrzymali zamachowca, przyjmując na siebie ciosy, które miały spaść na niewinnych spacerowiczów i turystów.

Szczególne poruszenie budzi fakt, że jednym z rannych bohaterów jest starszy aspirant Jakub Kulik – zaledwie 24-letni policjant. Rówieśnik zbrodniarza, lecz stojący po zupełnie przeciwnej stronie moralnego podziału. W świecie, w którym młode pokolenie bywa często zagubione, a media głównego nurtu promują fałszywych idoli, postawa st. asp. Kulika pokazuje, czym jest prawdziwa dojrzałość, dyscyplina i honor. To dwie skrajne postawy młodości: z jednej strony zniszczenie i ślepa agresja, z drugiej – heroizm, wierność przysiędze i ofiarność aż do przelania krwi.

Cud i Boża Opatrzność

Obaj policjanci odnieśli bardzo ciężkie obrażenia. Trafili do szpitala w stanie krytycznym, ale stabilnym. Dziś rokowania lekarzy dają nadzieję, że wrócą do zdrowia. Ich ocalenie na miejscu zdarzenia graniczyło z cudem – w czym wielu słusznie upatruje ręki Bożej Opatrzności.

W tym samym czasie i miejscu znaleźli się bowiem dwaj doświadczeni chirurdzy, którzy bez wahania wybiegli z pobliskiej restauracji. Jeden z nich, nie mając nawet rękawiczek ochronnych, własnymi rękami tamował gwałtowny krwotok z brzucha rannego funkcjonariusza. Lekarze przyznają wprost: gdyby nie natychmiastowa, fachowa pomoc udzielona jeszcze na bruku krakowskiego rynku, ranny policjant nie dożyłby przyjazdu karetki pogotowia.

Przywrócona wiara w etos służby

Wokół polskiej Policji w ostatnich latach narosła fala krytyki, było też mnóstwo prób dyskredytowania munduru, za którymi stała obecna ekipa rządząca i jej celebryccy apologeci. Wydarzenia z Krakowa stanowią jednak potężne świadectwo, że w formacji służą ludzie z prawdziwym powołaniem – godni następcy tych, którzy przed laty rozbijali zorganizowane grupy przestępcze i zwalczali bezprawie.

Podczas gdy zachodnie metropolie od dawna zmagają się z powszechnym terrorem na ulicach, Polska pozostawała oazą spokoju. W obliczu nowych zagrożeń i brutalizacji życia, fundamentem naszego bezpieczeństwa pozostają sprawne, zdecydowane służby oraz ludzie, którzy nie kalkulują, lecz wypełniają słowa roty ślubowania: „nawet z narażeniem życia”.

Dziś, w dniach żałoby narodowej, modlitwa i wsparcie należą się nie tylko rodzinom ofiar, ale przede wszystkim tym dwóm bohaterskim funkcjonariuszom. Polska potrzebuje takich obrońców, a państwo i obywatele mają wobec nich dług wdzięczności, którego nie wolno zapomnieć.

źr. wPolsce24